Bewust kiezen voor je gezondheid? Dat kan op allerlei manieren. Bijvoorbeeld door te sporten, te stoppen met roken, of elke dag te mediteren. Joey (24) uit Eindhoven raakte verslaafd aan drugs, maar wist met de hulp van een kliniek zijn verslaving onder controle te krijgen.

Joey* was 18 toen hij voor de eerste keer drugs gebruikte. In de periode daarna deed hij daar maar weinig mee, tot hij een jaar of 20 was. “Waar ik eerst alleen af en toe op een feestje of soms in het weekend een XTC-pil nam, merkte ik dat ik er door de weeks ook behoefte aan kreeg. Studeren lukte niet, dus ik zocht mijn uitweg ergens anders. Mijn sociale status was erg belangrijk voor me en ik deed er alles aan om deze op peil te houden. Hier hoorden veel uitgaan, drank en drugs helaas ook bij.”

Langzaamaan besefte Joey dat zijn drugsgebruik de overhand kreeg. “Ik nam me daarom voor om mijn drugs thuis te laten als ik uitging, maar eenmaal op een feestje belde ik dan toch om 3 uur ‘s nachts een dealer voor een paar gram coke, terwijl ik thuis ook nog wat had liggen. Hierdoor werd mijn drugsverzameling, en daarmee mijn verslaving, alleen maar groter.”

Schaamte voor drugsgebruik

Joey’s vrienden waren op de hoogte van zijn drugsgebruik en deden in het begin regelmatig een avondje met hem mee. “Na een tijdje begon ik me te schamen, omdat ik het zo vaak deed. Ik voelde dat mijn vrienden een oordeel hadden, dus als ik weer eens iets had gebruikt of wilde gebruiken, besloot ik het niet meer te zeggen. Ik werd steeds onzekerder. Ik had geen vriendin en baalde van mijn inkomen. Om me beter te voelen snoof ik dan een lijntje coke.”

Na drie mislukte studies gooide Joey de handdoek in de ring. “Ik ben toen maar administratief werk gaan doen op een saai kantoor. Het was simpel werk en daarnaast had ik wisselende tijden. Soms hoefde ik pas ‘s middags te beginnen. Op dat moment was dat ideaal voor mij, want dan kon ik eerst nog even uitbrakken voor ik naar werk moest.” 

Tegen iedereens verwachtingen in, deed Joey het verrassend goed bij zijn nieuwe baan. “Ik vond het leuk en ook al hadden mijn collega’s door dat ik brak was, ze namen het voor lief omdat ik goed werk verrichte. Niet veel later kreeg ik een betere baan aangeboden. Die kans greep ik natuurlijk aan.”

Zware depressie door cocaïneverslaving

Dat Joey bij zijn nieuwe baan weer weinig zou verdienen, maakte hem toen weinig uit. “Ik wilde die baan graag en dacht niet goed na. Na een tijdje begon het lage salaris aan me te knagen en besefte ik dat ze gebruik van me maakten. Omdat ik geen diploma had, kon ik geen hoger loon vragen. Ondertussen worstelde ik nog steeds met een cocaïneverslaving. Ik raakte ontzettend depressief. Alles ging fout, maar ik wilde niet inzien dat ik zelf de boosdoener was.”

Een tijdje ging het zo door, tot het noodlot toesloeg. “Op een nacht kwam ik terug van een borrel. Ik had wat biertjes gedronken en wilde nog even naar een dansfeestje. Thuis snoof ik een paar lijntjes en wie weet wat nog meer, om vervolgens door naar het feestje te gaan.”

Onaangename verrassing

De volgende ochtend stond Joey en zijn huisgenoten een onaangename verrassing te wachten. “We wilden gaan gamen, toen we zagen dat de Playstation niet op zijn gebruikelijke plek stond. Even later ontdekten we dat alle laptops ook weg waren. Omdat ik zo van de wereld was, had ik die nacht de deur van het huis open laten staan.”

Natuurlijk was iedereen pissig op Joey, wat hem nog depressiever maakte dan hij al was. “Ik ben een week op mijn ouderlijk huis gaan passen, want mijn ouders waren op vakantie. Daar was ik helemaal alleen en voelde ik me ontzettend eenzaam. Regelmatig spookten suïcidale gedachten door mijn hoofd. Ik had alles verpest. Uiteindelijk deed ik een zelfmoordpoging, maar die mislukte.”

In plaats van zichzelf te beroven van het leven, werd Joey wakker op de grond. “Ik voelde me een enorme mislukkeling: zelfs dít kon ik niet. Ik legde mijn situatie uit aan mijn beste vriend. Hij belde de politie en die kwam meteen. Vanaf dat moment ging alles heel snel. Via de crisisdienst werd ik doorverwezen naar een verslavingszorginstantie.” 

In behandeling

“Daar ging ik meteen in behandeling, twee dagen per week. Ik schreef me in voor drie maanden, maar dat werd een halfjaar. Het was goed te combineren met mijn werk, dus ik ging er trouw elke keer heen. Ook hielp het mee dat mijn behandelaarster heel aardig en betrokken was. Het voelde alsof zij echt in mij geloofde en ik wilde haar absoluut niet teleurstellen.”

Na zes maanden verruilde Joey zijn schaamtegevoel voor een gevoel van trots. “Alles wat eerst in mijn ogen onmogelijk of vervelend leek, werd opeens weer mogelijk. Ik haalde mijn motorrijbewijs, boekte een reis naar Thailand en leerde gitaar spelen. Als ik nog afhankelijk was van drugs, zou dat nooit gebeurd zijn. Ik was eindelijk weer optimistisch. Het ging me gewoon lukken.”

Hoe gaat het nu?

Een halfjaar geleden kreeg Joey een telefoontje van een zakenman die hij ooit had ontmoet en tegen wie hij op keek. “Hij zag iets in mij en vroeg of het me leuk leek met hem samen te gaan werken. Hij kwam met een goed aanbod. Onlangs ging ik op gesprek en nu werk ik voor zijn bedrijf. Vorige week vloog ik zelfs naar Amerika. Hoe vet is dat!”

Joey wil andere mensen die worstelen met dezelfde problemen, graag het volgende meegeven: “Wacht niet af tot het probleem zichzelf oplost. Jij bent de enige die iets kunt doen. Ik mag van geluk spreken dat er die nacht werd ingebroken, want zelf had ik op dat moment geen hulp gevraagd en dan was het misschien wel heel anders afgelopen. Al doe je alleen een belletje om je probleem te bespreken: dat is al een grote stap in de goede richting.”

Wat zegt de gezondheidsexpert?

Volgens Dick Trubendorffer, oprichter en directeur van verslavingskliniek Trubendorffer, zijn er in Nederland zeker een paarhonderdduizend mensen verslaafd aan drugs. “Verslaving is een uitbreidend fenomeen in Nederland." Hij moedigt iedereen die het probleem van Joey herkent aan hulp te zoeken. “Hulp zoeken voor je verslaving is niet moeilijk. De grootste drempel is het overwinnen van je persoonlijke ontkenning. Zodra dat is gelukt, kun je kijken naar een behandeling. Het internet staat vol met verslavingsbehandelaars. Kies een kliniek die bij je past, maar let wel goed op. Niet elke kliniek is even goed, dus ik raad aan een partij te kiezen die al een wat langere staat van dienst heeft.”

Zelfhulpgroepen

Om te voorkomen dat je na succesvolle behandeling een terugval krijgt, adviseert Trubendorffer je aan te sluiten bij een zelfhulpgroep. “In Nederland bestaan tegenwoordig meerdere zelfhulpgroepen. Hier zijn geen therapeuten bij betrokken, maar andere (ex-)verslaafden. Door regelmatig met elkaar te praten, stimuleer je elkaar om nuchter en clean te blijven. Je kunt anoniem deelnemen aan zo’n programma. Mensen die bij ons in behandeling komen, sturen wij ook altijd verplicht door naar een zelfhulpgroep. Tijdens de behandeling, maar ook daarna. Het blijft daarbij altijd wel aan de cliënten zelf of ze willen blijven of niet.”

Een verslavingsbehandeling ziet er bij elke kliniek anders uit. “Gemiddeld duurt een behandeling bij ons vier maanden, ongeacht bij welke verslaving. Deze periode kan verlengd worden indien nodig. Iemand komt één of twee keer per week langs voor een-op-een therapie met een psycholoog. Dit zijn bij ons sessies van 80 minuten. Ook geven wij de mogelijkheid om te beeldbellen met je therapeut, wat prettig kan zijn als je een zware periode hebt. Het is een soort extra ondersteuning, die tot nu erg effectief blijkt.”

Bekijk ook:

*Om privacyredenen zijn is de naam van Joey gefingeerd.

Paula Vaarkamp / Healthy Fest